0 محصولات نمایش سبد خرید

سبد خرید شما خالی است.

رژیم غذایی افراد دیابتی

رژیم غذایی

تغذیه درمانی طبی 

تغذیه درمانی طبی دیابت باید براساس سبک زندگی، برنامه ورزشی منابع مالی، عادات غذاخوردن و فرهنگ خاص هر بیمار انجام گیرد. توصیه های عمومی در این زمینه عبارت است از رعایت رژیم غذایی سالم و متوازن که شامل موارد زیر می باشد: ۱۰ تا ۲۰ درصد پروتئین، کمتر از ۳۰ درصد چربی (چربی اشباع شده کمتر از ۱۰ درصد، چربی غیراشباع چند ظرفیتی کمتر از ۱۰ درصد، چربیهای غیر اشباع یک ظرفیتی ۱۰ تا ۱۵ درصد) و ۵۰ تا ۶۰ درصد کربوهیدرات.

وجود فیبرهای محلول در رژیم غذایی، جذب کربوهیدرات را به تعویق می اندازد (و در نتیجه اوج گلوکز پس از صرف غذا را کاهش میدهد) و وضعیت چربی های سرم را بهبود می بخشد. تغییرات رژیم غذایی براساس ارزیابی تغذیه ای، اندازه گیری فشار خون، کار کلیه و سنجشهای هموگلوبین A۱c و نیز اهداف درمانی دیابت اعمال می شوند. شاخص قندخون به افزایش سطح گلوکز خون پس از خوردن غذای خاصی اطلاق می شود و به صورت درصد افزایش پس از مصرف همان مقدار گلوکز بیان می شود. شمارش کربوهیدرات با استفاده از نظام ساده ای از تبادل یا Carbs ( قطعات ۱۵ گرمی کربوهیدرات) یا شمارش دقیق تر کربوهیدرات بر حسب گرم انجام می شود. در خود درمانی، تغذیه و آموزش به بیمار کمک می کند که غذاهای درستی را انتخاب کند، برای تغذیه و ورزش برنامه ریزی کند و دوزهای بولوس انسولین را محاسبه کند.

 

رژیم غذایی و کنترل وزن در دیابتی ها

از آنجا که هدف از درمان کاهش و تنظیم میزان قند خون است، افراد مبتلا به دیابت – به خصوص آنهایی که دیابت وابسته به انسولین دارند – باید تا جایی که امکان دارد منظم غذا بخورند. هر روز همان مقدار غذا تقریبا در همان زمان (سه وعده غذا برای مبتلایان به دیابت غیر وابسته به انسولین، سه وعده غذا و سه میان وعده برای افراد مبتلا به دیابت وابسته به انسولین). از این که بگذریم، دیگر هیچ مورد راز آلود و پیچیده ای در مورد رژیم دیابتی وجود ندارد.

ایده آل آن که، باید به یک متخصص تغذیه و یا کلینیک دیابت مراجعه کرد تا رژیم غذایی شخص متناسب با شرایط خاص خودش تعیین شود. اما به طور کلی، به بیمار توصیه خواهند کرد غذایی سالم پر کربوهیدرات، پرفیبر، کم چربی و کم قند را رعا کند، همان طور که به تمام افراد توصیه می شود.

اگر اضافه وزن دارید، به شما توصیه خواهد شد که با تقلیل میزان غذایی که می خورید، وزن خود را کاهش دهید.

 

خطرات فربه (چاق) بودن

چاقی باعث مرض قند نمی شود، در غیر این صورت موارد خیلی بیشتری از دیابت را میدیدیم؛ اما اگر مستعد ابتلا به دیابت به دنیا آمده باشید، فربهی می تواند محرکی برای ایجاد دیابت باشد. اغلب افراد مبتلا به دیابت غیر وابسته به انسولین اضافه وزن دارند. چربی اسدی در مقابل انسولین است. هرچه چاق تر باشید، انسولین مجبور است سخت تر تلاش کند تا به سلول ها برسد و کار خود را در رساندن گلوکز به آنها برای تأمین سوخت انجام دهد. اگر گلوکز نتواند به سلولها برسد، نتیجه حاصل مرض قند خواهد بود.

در دیابت غیر وابسته به انسولین با کاهش وزن می توان این روند را تغییر جهت داد. بسیار ضروری است که مشاوره ای با یک متخصص تغذیه داشته باشید تا برنامه غذایی خاص شما را تعيين کند.

 

برنامه تغذیه سالم

من خود را از میان انواع مختلف خوراکی ها انتخاب کنید. رژیم غذایی روزانه شما باید حاوی مواد زیر باشد:

  • مقدار بیشتری از غلات سبوس دار، سبزیجات، میوه و حبوبات نخودها و لوبیاها).
  • مقدار متوسطی از گوشت قرمز، مرغ، ماهی و تخم مرغ.
  • مقدار کمی لبنیات و روغن ها / مارگارین (از گونه های کم چربی و اشباع نشده چند اتمی انتخاب کنید).

 

فيبر

باید میزان فیبر غذایی را در رژیم خود افزایش دهید. این نوع الفيبر در غلات، خشکبار، میوه ها و حبوبات وجود دارد. فیبر به وسیله کند کردن روند جذب کربوهیدرات ها میزان قند خون را تنظیم می کند.

منابع خوب فیبر غذایی عبارتند از:

• باقلای پخته

• برنج قهوه ای

• انجیر خشک

• لوبیا و نخود

• آلوی خشک

• سبوس برنج

• نان سبوس دار

• ماکارانی کامل

 

شیر

شیر کامل، چربی زیادی دارد، اما باید در برنامه غذایی شما گنجانده شود. چون محتوی کلسیم است که برای استخوان ها و دندان های سالم ضروری است. برای کسب بیشترین فایده از نوع کم چربی آن استفاده کنید.

 

چربی

باید میزان چربی مصرفی خود را محدود کنید. چون چربی در بروز بیماریهای قلب و اضافه وزن نقش دارد. چربی‌ها اغلب در خوراکی های حیوانی از قبیل چربی گوشت، چربی مخلوط با گوشت، مارگارین جامد، شیر کامل، کره، روغن، خامه و پنیر نرم و سفت وجود دارد. در شکلات، نارگیل و روغن نخل نیز موجود است بسیاری از غذاهای فوری از قبیل دست پیچ سرخ کرده، پیتزا، مرغ سرخ کردن، کوکوی سیب زمینی، درد دور ہو سه، ماهی سوخاری و سیب زمینی سرخ کرده، پیراشکی، سرو سپیس و پای، همگی دارای ای زیادی دارند. گوشت های فرآوری شده مثل گوشتهای دودی، پاتهی جگرو گوشت، کالباس خشک، سوسیس و گوشت های کنسرو شده هم سرشار از چربی هستند.

 

نمک

شما باید میزان مصرف نمک خود را هم کاهش دهید، چون به افزایش فشار خون کمک می کند. این بدان معنی نیست که نمکدان را پنهان کنید. بلکه مواظب نمک پنهان در بسیاری از خوراکی‌های فرآوری شده از قبیل سویا و سس ها، خوراکی‌های تخمیر شده، سوپ های آماده، گوشتهای دودی، ژامبون، گوشت های قورمه و کنسرو شده، ماهی دودی و کنسرو ماهی عصاره جامد شده آبگوشت و مرغ، ترشی‌ها و شورها نیز باشید.

 

قند

به طور کلی افراد مبتلا به دیابت نباید قند بخورند، به خصوص قندهای اشباع شده از قبیل آب نباتها.

خوراکی هایی که باید از آنها اجتناب کرد عبارتند از:

• شکر (سفید، قهوه ای یا سیاه).

عسل، شیر، قند، ملاس، شربت قند و شیره افرا

• شیر عسلی

• پوشش روی کیک.

• آب نباتها (شکلات، کارامل با سس شیرین بیان آبنبات های پخته)

• مارمالاد میوه‌ها

• کیک، شیرینی، بیسکویت شیرین

• بستنی

 

اهمیت کربوهیدرات های پیچیده

کربوهیدرات های پیچیده (نشاسته ها) از قبیل برنج، سیب زمینی، غلات کامل، ماکارانی، لوبیای خشک، عدس، نان، آرد، بیسکویت های شور و ساده بخش مهمی از رژیم غذایی دیابتی هستند. دلیلش آن است که آنها نسبت کند در بدن تجزیه می شوند و انرژی خود را به صورت یکنواخت و طولانی رها می کنند. این مسئله به تثبیت میزان قند خون کمک می کند. و به همین دلیل شما باید مقداری کربوهیدرات پیچیده را در هر وعده غذایی خود بگنجانید. حتی اگر گرسنه نباشید و نتوانید بقیه غذای خود را تمام کنید، ولی باید حداقل بخش کربوهیدرات خوراک خود را بخورید.

به طور کلی باید، حداقل نیمی از مصرف انرژی (کیلوژول) روزانه شما از کربوهیدرات‌ها تامین شود.

در بسیاری از برنامه های غذایی افراد دیابتی که میزان انرژی ده غذایی (گلیکوژن) کنترل می شود، مصرف روزانه را پیدرات ها خرد شده و به اجزاء (۱۵ گرم کربوهیدرات) تبدیل می شود.

یک وعده ۱۵ گرمی تقریب مساوی است با:

• یک تکه نان

• نصف یک گرده نان کوچک

• ۲ عدد بیسکویت

• نصف فنجان پوره سیب زمینی

• یک سوم فنجان عدس پخته

• یک سیب متوسط

 

 

ورزش و خودآسایی

همه برای حفظ تناسب اندام و سلامت خود، به ورزش احتیاج دارند. ورزش موجب می شود که احساسی مطبوع و چهره ای جذاب داشته باشید. ورزش در مبتلایان به دیابت، تعادل انرژی برقرار می کند. با ورزش منظم، وزن اضافی خود را آسان تر کم م ورزش منظم و جدی قلب را سالم نگه می دارد و خونرسان پاها را بهبود می بخشد. ورزش با بالا بردن تعداد گیرنده انسولین روی سلول ها با حاضر و آماده کردن آنها، موجب می‌شود حساسیتشان افزایش یابد. ورزش بدن را نرم می کند و مهمتر ان همه، لذت بخش است.

گلوکز غذایی که می خوریم به صورت گلیکوژن در درون کبد و عضلات ذخیره می شود. برای اینکه این فرآیند ذخیره سازی تحقق یابد، بدن به انسولین نیاز دارد. وقتی ورزش می کنید، گلیکوژن موجود در عضلات به گلوکز تجزیه و به صورت انرژی مصرف می شود. چنانچه به گلوکز بیشتری نیاز داشته باشید، عضلات به کمک اندکی انسولین می توانند گلوکز مورد نیاز را از جریان خون تامین کنند. با کم شدن مقدار گلوکز در خون، کبد گلوکز بیشتری به درون جریان خون می ریزد و مقدار آن را در خون افزایش می دهد. در صورت بالا بودن غلظت انسولین این امر اتفاق نمی افتد. به این ترتیب، می بینید که برای انجام دادن حرکات ورزشی به ذخایر كافی گلیکوژن و مقدار اندکی انسولین نیاز دارید. بالا بودن سطح انسولین موجب هیپوگلیسمی (کاهش قند خون) می شود؛ زیرا کبد نمی تواند از ذخایر موجود در خود، گلوکز خون را افزایش دهد. کم بودن انسولین در بدن باعث بالا رفتن سطح گلوکز در خون میشود و انجام دادن حرکات ورزشی را دشوار می کند. زیرا عضلات نمی توانند از گلوکز موجود در خون مصرف کنند.

 

خوردن غذای بسیار جزئی قبل از انجام دادن حرکات ورزشی نیز موجب کاهش قند خون ( هیپوگلیسمی) می شود. برای انجام دادن حرکات ورزشی، مگر حرکات بسیار جزئی، لازم است گلوکز در کافی در خون شما را موجود باشد. مقداری از گلوکز مورد نیاز را کبد و بقيه را غذایی که می خورید تأمین خواهد کرد.

غذاهای پر الياف (الیاف دار) مقدار ثابتی گلوکز در طول چند ساعت فراهم می آورند. غذاهای حاوی مواد قندی موجب می شوند که قند خون به سرعت بالا و در حرکات ورزشی شدید به سرعت جذب شوند. اگر به طور مرتب ورزش کنید، عضلات برای بالا بردن مقدار گلوکز به انسولین کمتری نیاز دارند، و در نتیجه انسولین موردنیاز یا مقدار داروی خوراکی کم کننده قند خون ممکن است کاهش یابد.

گلوکز خون خود را قبل از شروع و بعد از پایان حرکات ورزشی و در فواصل حركات، اندازه گیری کنید، تا بدانید که به چه مقدار غذا و انسولین با قرص نیاز دارید. اگر حرکاتی را انجام می دهید که بدن به آنها عادت ندارد، شاید لازم باشد مقدار ان قرصهای کم کننده آن را کم کنید و قبل از شروع حرکات بیشتری بخورید.

لازم است یکی دو ساعت قبل از شروع حرکات ق کربوهیدرات پرالیاف مصرف کنید تا گلوکزی با جذب تدریج بدن تامین کنید و همچنین قدری گلوکز با جذب سریع قبل و در حین حرکات وارد بدن کنید.

افرادی که اضافه وزن دارند و فقط از راه پرهیز غذایی، دیابت خود را کنترل می کنند، نیازی به خوردن مواد غذایی اضافه ندارند.

 

کدام ورزش برای من بهتر است؟

هر نوع ورزش بدنسازی مناسب است. تمرینات بدنسازی آن دسته از تمرینات هستند که مصرف اکسیژن شما را افزایش میدهند و باعث می شوند که قلب شما بیشتر کار کند. این نوع ورزش ها عبارتند از:

• دوچرخه سواری

• دویدن

• پیاده روی

• شنا

لازم است خود را با ورزش های سنگین در سالن های ورزشی نمی بیندازید، که به هر صورت برای بسیاری از افراد توصیه شود، به خصوص مسن‌ترهای مبتلا به دیابت که ممکن است ناراحتی های جسمی دیگری از قبیل آرتروز هم داشته باشند.

مهم ترین چیز این است که یک برنامه ورزشی آسان و قابل دسترس انتخاب کنید که از آن لذت می برید و می توانید همیشه آن را ادامه بدهید. کلمات کلیدی در این جا عبارتند از: اعتدال، ادامه و تفریح. باید حداقل سه بار در هفته ورزش کنید (یک روز در میان) و هر بار تقریبا نیم ساعت.

 

سایر ورزشها غیر از بدنسازی

ورزش هایی غیر از تمرینات بدنسازی (مثل یوگا، تاچی و سایر انواع ورزش های آرام) برای افراد مبتلا به دیابت به اندازه تمرینات بدنسازی مفید نیستند. به هر صورت این بدان معنی نیست که شما می توانید همزمان با انجام تمرینات بدنسازی، این نوع ورزش ها را هم انجام دهید. اگر از آن ها لذت می برید و به شما آرامش می دهند، آن ها را هم انجام بدهید.

 

ورزش و دیابت وابسته به انسولین

ورزش بر روی افراد مبتلا به دیابت وابسته به انسولین همان گونه عمل نمی کند که در مورد افراد مبتلا به دیابت غیر وابسته به انسولین عمل می کند، باعث پیشگیری از دیابت نمی گردد و نیاز شما را به دارو بر طرف نمی کنند. ولی به هر صورت، برای اینکه شما را سر حال و بدنتان را در وضع صحیح نگاه دارد، کاملا حیائی است و ضمنا قند خون شما را نیز تنظیم می کند.

 

چه کسی نباید ورزش کند

افرادی که میزان قند خون بسیار بالا دارند (بیش از ۱۷ میلی مول در لیتر) نباید ورزش کنند، چون این میزان قند خون ممکن است با ورزش حتی بالاتر برود. افرادی طی که برای معالجة رتینوپاتی، تحت درمان با لیزر قرار دارند، باید از تمرینات ورزشی سخت احتراز کنند، تا دوره درمان آنها کامل شود.

 

جديدترين داروهای ضد دیابت

یکی از شایع ترین پرسش های دیابتی ها، پرسش درباره انواع ه ای ضد دیابت است. بیشتر دیابتی ها دوست دارند بدانند کدام دارو جدیدتر است و کدام دارو کم عارضه تر.

منظور از قرصهای جدید ضد دیابت، داروهای نسل جدیدند که در حال حاضر در بازار در ایران و خارج از ایران وجود دارند. در این مطلب، از ذکر نام تجاری (برند) دارو خودداری و به ذکر نام ژنریک داروها اکتفا می کنم. البته بدیهی است که انتخاب نوع دارو به عهده پزشک معالج شما است و این اطلاعات صرفا جهت بالا بردن سطح آگاهی عمومی شما در این زمینه است.

قرص های ضد دیابت صرفا به منظور کنترل قند خون در دیابت نوع ۲ مصرف می شوند. درمان دیابت نوع ۲ در درجه اول، اصلاح شیوه زندگی است؛ چون دیابت نوع ۲، اساسا یک بیماری وابسته به شیوه زندگی است.

اگر اصلاح شیوه زندگی، مقدور یا موثر نباشد، آن گاه باید از داروهای خوراکی ضد دیابت استفاده نمود و اگر این داروهاهم نتوانند قند خون را کنترل کنند و یا دیابت نوع ۲، با عوارض همراه شود آن گاه ناچار هستیم به جای قرص از انسولین استفاده کنیم.

بیمارانی موفق هستند که از همان ابتدا با اصلاح شیوه ن خود از حداقل دارو استفاده کنند و خود را وابسته به داروهانی کنترل وزن، الگوی تغذیه صحیح، تحرک جسمانی، ورزش، ت سیگار، کنترل فشار خون و ترک عادات و رفتارهای پرخط می تواند ما را از داروهای ضد دیابت نوع ۲، بی نیاز کند.

قرص های ضد دیابت، بدون استثنا دارای عوارض جانبی هستند. داروهای ضد دیابت پر مصرف به گروه های زیر تقسیم می شوند:

 

سولفونيل اوره‌ها

این گروه، قدیمی ترین داروهای ضد دیابت محسوب میشوند. تولازاماید، اولین دارویی است که برای دیابت نوع ۲ به جامعه پزشکی عرضه شد (سال ۱۹۵۰). تولبوتاماید، کلرپروپاماید و استوهگزاماید به تدریج وارد بازار شدند. کلروپروپاماید در سه تا چهار دهه پیش، روی قلم پزشکان و جزو پرمصرف ترین داروهای ضد دیابت بود؛ از جمله عوارض این دارو افت قند خون می باشد. داروهای سولفونيل اوره نسل جدید شامل گلی پی زاید، گلی می پی راید، گلی بوراید، گلی بن کلامايد و… هستند که با اسامی تجارتی (برند) مختلفی در بازار ایران موجود هستند؛ یا ساخت داخل و یا به صورت وارداتی. پرمصرف ترین این گروه از داروها، همان گلی بن کلاماید است.

 

مکانیسم اثر این داروها: از طریق تحریک سلولهای بتاو ترشح انسولین است. دارو باید قبل از غذا مصرف شود. دو عارضه مهم دارو، یکی افت قند خون (هیپوگلیسمی و دیگری اضافه وزن است. بعد از چند سال، دارو بی اثر خواهد شد و سلولهای بتا، دیگر به دارو جواب نمیدهند. برای چاقها، داروی مناسبی نیست. به صورت قرصهای پنج میلی گرم در ایران ساخته شده است. سولفونيل اوره های نسل اول امروزه مصرف نمی شوند مگر در موارد خاص و با عادت بیمار به آنها.

 

بی گوانيدها

پرمصرف ترین داروی این گروه، همان متفورمین است. این دارو، اولین داروی انتخابی در دیابت نوع ۲، به ویژه در چاق ها است. این دارو در چند دهه قبل وارد بازار شد؛ ولی بعد از مدتی توسط FDA جمع آوری شد و در سال های اخیر مجددا مورد تایید قرار گرفت. متفورمین، افت قند خون (هیپوگلیسمی) نمیدهد و چاق نمی کند و حتی برعکس، لاغر هم می کند. مصرف متفورمین ممکن است چربی بد (LDL) و تری گلیسیرید را هم پایین بیاورد. تهوع،اسهال، سوء هاضمه از عوارض نسبتا متداول و اسيده: و عوارض نادر ولی مهلک این دارو محسوب می شود. علت جمع متفورمین و فنفورمین در چند دهه قبل، همین عارضها الاکتیک بود. این عارضه امروزه خیلی به ندرت ممکن است دیده شود.

مصرف دارو بعد از مصرف غذا است. انواع معمولی آن اسامی تجارتی مختلف و با قدرت مختلف وجود دارد. در ایران هی به صورت قرصهای ۵۰۰ و ۱۰۰۰ میلی گرمی و با نام های تجاری گوناگون، ساخت کارخانجات داخلی و وارداتی هم اکنون موجود است. متفورمین فعلا داروی خط اول درمان در دیابت نوع ۲ محسوب می شود.

مکانیسم اثر دارو، از طریق کاهش تولید گلوگز در کبد، کاهش مقاومت به انسولین و افزایش سوخت گلوكز در بافت های محیطی است. یکی از نکات جالب در ارتباط با متفورمین، کاربرد آن در ا سایر بیماریها است؛ مانند تخمدان پلی کیستیک، القای تخمک گذاری، چاقی و حتی بعضی سرطان ها که هیچ کدام به طور به اثبات نرسیده و تنها در دیابت نوع ۲، این دارو همچنان یکه تاز است.

 

مهار کنندگان آنزیم گوارشی

آلفاگلوکوزیداز، آنزیم مخصوصی است که موجب جذب گلوکز از شود. داروهای مهار کننده این آنزیم می توانند قند خون را کاهش دهند و از جذب گلوکز، جلوگیری کنند. معروفترین و کمترین آنها آکاربوز است که با نام های تجارتی مختلف در ایران موجود است. دارو باید با اولین لقمه غذا مصرف شود تا بتواند جذب گلوکز در روده ها را کند نماید. غالبا همراه با سایر داروها تجویز می شود. دو عارضه شایعه این داروها، اسهال و سوء هاضمه ( نفخ) می‌باشد. میگ لیتول، ترکیب جدیدتری از این گروه است. از ۲۵ میلی گرم شروع و تدریج هر چهار تا شش هفته، ۲۵ میلی گرم در روز اضافه می شود.

 

تیازولیدیندایون ها (TZD)

این داروها حساسیت عضلات و بافت چربی را نسبت به اثر انسولین بالا می برند. همچنین ممکن است چربی خوب (HDL) را اندکی افزایش دهند؛ ولی به همان نسبت ممکن است چربی بد (LDL) را نیز بالا ببرند. اضافه وزن و ادم یا خیز (تجمع آب زیر پوست) از عوارض شناخته شده این داروها است. نارسایی قلب و حتی حمله قلبی با این داروها گزارش شده و به همین علت، در سال ۲۰۰۷ م.، اداره نظارت بر غذا و داروی آمریکا، رسما هشدار داد که «روزی گليتازون» ممکن است موجب حمله قلبی مرگ شود. ضایعات کبدی شدید نیز گزارش شده است. در دارویی با نام ژنریک روزی گليتازون و پیوگليتازون در این و معروف تر هستند. در ایران دو نام تجارتی از این داروها به صورت قرصهای ۱۵، ۳۰ و ۴۵ میلی گرمی موجود است. اثر عمده این داروها، کاهش مقاومت به انسولین، افزایش جذب گلوکز در بافت ها و کاهش جزئی در تولید گلوکز توسط کبد است.

 

مگلی تینایدها

این دسته دارویی موجب تحریک لوزالمعده و ترشح بیشتر انسولین می شوند، ولی زمانی موثر هستند که قبل از غذا خورده شوند. اگر قرار نیست یک وعده غذا صرف شود، دارو نیز نباید مصرف شود. رپاگلی ناید و ناتگلی ناید دو فرآورده ژنریک از این گروه هستند که با دو نام تجارتی معروف به صورت وارداتی در بازار ایران موجودند، با نام ژنریک رپاگلی ناید. اگر همراه با سولفونيل اوره مصرف شوند، خطر افت قند خون مضاعف خواهد شد؛ زیرا هر دو دارو، ترشح انسولین را تحریک و اثر یکدیگر را تقویت می کنند مصرف الکل همراه با این قبیل داروها، خطر افت قند را خیلی بالا می برد. این قرص ها با قدرت ۰/۵، ۱ و ۲ میلی گرمی ارایه شده است.

 

مهار کنندگان آنزيم ۴-DPP

آنزیمی به نام دی پپتیدیل پپتیداز – ۴ یا ۴-DPP در بافت‌ها وجود دارد که قادر است ۱-GLP را تخریب و بلااثر کند.

۱-GLP یا پپتید شبه گلوکاگون شماره ۱ ماده ای است پروتئینی که برخلاف گلوکاگون، قادر است قند خون را کاهش دهد. آنزیم یاد شده مزاحم و مانع ۱-GLP می باشد و لذا به محض ظاهر شدن ۱-GLP در جریان خون، توسط آنزیم ۴-DPP ، تخریب و ناپدید می شود. داروهای مهار کننده این آنزیم با آن مقابله کرده و ۱ -GLP را همچنان فعال نگه می دارند و از این طریق قند خون کنترل می شود. این دارو بسیار جدید است و یک نام ژنریک و معروف آن، سیتاگلی پتین (فسفات) است که در بازار اروپا و آمریکا هم اکنون با یک برند تجارتی معروف موجود است. این دارو همراه با سایر داروهای خوراکی و یا به تنهایی تجویز می شود. مختص دیابت نوع ۲ است. قرص‌های این دارو در کشور انگلیس مثلثی شکل و صورتی رنگ است تا با سایر قرصها اشتباه نشود. سیتاگلی پتین‌ها، در واقع تقویت کننده این کرتین ها هستند.

این کرتین ها به هر ماده ای در بدن گفته می شود که تان انسولین را تحریک و اثر آن را تقویت کند؛ مانند ۱-GLP ی این کرتین است. اثر دارو فقط زمانی است که قند بالا می هیپوگلیسمی نمی دهد. هر ساعت از روز بدون توجه به نیا مصرف غذا، تجویز می شود و سه بار در روز. دوز دقیق دارو را با از پزشک معالج خود بپرسید؛ زیرا به عوامل مختلفی بستگی دارد.

عفونت دستگاه تنفس فوقانی، گلو درد و اسهال از عوارض شناخته شده این دارو است. سایر آثار جانبی آن در آینده برملا خواهد شد. هر داروی جدیدی، هرچه قدر لوکس و معروف هم باشد، دال بر خوب بودن آن نیست. به شگردهای شرکتهای دارویی بین المللی توجه داشته باشید. داروی دیگر از این گروه ویلدارگلی پتین است. تقریبا تمام داروهای خوراکی ضد دیابت ممکن است عوارض کبدی بدهند؛ لذا آزمون های کبدی باید حتما انجام شود.

دو داروی بسیار جدید و تزریقی که اخیرا توسط FDA تایید شده اند:

 

پراید لینتاید:

با یک نام تجاری معروف اکنون در بازار موجود است. برام لینتاید، چیزی نیست جز همان هورمون آمیلین. آمیلین به همراه انسولین و گلوکاگون از سلول های بتا ترشح می شود و همراه با تزریق انسولین موثر است و تزریق آن، A۱۰ را پایین می آورد. در تیپ ۱ و ۲ همراه با انسولین تزریق می شود؛ لیکن با ویال انسولین نباید مخلوط شود. تهوع از عوارض این دارو است. این دارو جدید است و هنوز تجربه کافی در مورد آن وجود ندارد. حداکثر دوز آن ۱۲۰ میکروگرم قبل از صبحانه است.

 

مقلدهای این کرتین:

در سواحل جنوبی آمریکای شمالی، نوعی سوسمار عظیم الجثه زندگی می کند که نیش آن خطرناک و سمی است. بزاق این جانور، حاوی ماده ای است که قند خون را کاهش میدهد. این ماده، اثرات این کرتین را تقلید می کند. این کرتین های همان هورمون های تنظیم کننده قند خون هستند، مانند انسولین، گلوکاگون، ۱-GLP و… ماده ای که از بزاق این سوسمار غول پیکر استخراج گردیده است EXENATIDE نامگذاری شده است.

اگزناتاید، اولین دارویی است که از این گروه شناسایی و با همین نام ژنریک عرضه شده و توسط FDA در سال ۲۰۰۷ مورد تایید قرار گرفته است. این دارو مختص دیابت نوع ۲ است و در بیمارانی مصرف می شود که با رژیم غذایی و داروهای خوراکی ضد دیابت، از کنترل قند خونشان عاجز هستند. دو بار در روز، قبل از صبحانه و شام به صورت تزریقی تجویز می شود؛ مثل انسولین.

اگزناتاید، ترشح انسولین را تحریک و ترشح گلوکاگون را مهار می کند و به این ترتیب قند خون را کاهش می دهد. همچنین زمان تخلیه معده را کند و احساس گرسنگی را کم و احساس سیری را زیاد می کند. دارو را میتوانید به متفورمین یا سولفونيل اوره اضافه کنید ولی معمولا همراه با انسولین مصرف نمی شود. تاثیر دارو در کنترل قند و کاهش هموگلوبین A۱۰ چشم گیر است. تهوع و اسهال خفیف، تنها عوارض دارو است. همراه با سولفونيل اوره ممکن است افت قندخون بدهد؛ ولی همراه با متفورمین هیپوگلیسمی نمی دهد. اگرناتاید چاق نمی کند و در نارسایی کلیه، ممنوع است. پانکراتیت حاد و مهلک با مصرف این دارو گزارش شده است.

0
دیدگاه‌های نوشته

*
*