فروشگاه اینترنتی عُمتَک
0 محصولات نمایش سبد خرید

سبد خرید شما خالی است.

آشنایی با عرقیات گیاهی

عرقیات

در گرمای تابستان بیشتر از هر چیز انواع شربت و خوراکی های خنک مشتری دارد. کم اشتهایی، عطش و ضعف معده باعث میشود کمی بیشتر روی انتخاب خوراکی‌ها و نوشیدنی ها دقت کنیم.

شربتهای معمول مثل آلبالو، آبلیمویا خاکشیر برای معده های حساس ایجاد ناراحتی هایی مثل درد و ورم می کند. شاید مهمترین گزینه، استفاده از شربت هایی باشد که با انواع عرقیات گیاهی تهیه میشوند. این عرقیات هم خوش عطر و خوش طعم هستند و هم خاصیت دارویی و تقویتی دارند؛ آن قدر که در طب مکمل هم از آن استفاده می کنند.

عرقیات یکی از پر مصرف ترین شکل های استفاده از گیاهان است. امروزه در ایران بیش از ۴۰ نوع گیاه وجود دارد که عرق گیری شده و به صورت طبی مورد استفاده قرار می گیرند. از معمولی ترین خواص درمانی عرقیات میتوان به خاصیت ضد درد، ضد میکروب، ضد انگل، ضد قارچ، ضد اسپاسم و آنتی اکسیدانی آنها اشاره کرد. هم چنین به دلیل آن که عرقیات طبی در واقع رایحه، عطر یا اسانس گیاهانی می باشند که به آب اضافه می نمایند داروهای معطری می باشند که رایحه ی آنها می تواند گیرنده های عصبی بویایی را تحریک نموده و بر روند ساخته شدن هورمونها، حرارت بدن، سوخت و ساز بدن، سطح هورمون های استرس و جنسی، سامانه دفاعی بدن، افکار و رفتارهای عاطفی و جسمانی ما اثر بگذارند. این مواد معطر که مقدار آنها در عصاره یا روغن گیاهان شفابخش بیشتر وجود دارد با تحریک مغز و ترشح انتقال دهنده های عصبی موجب حالات روانی خاصی در انسان می شود و احساس سلامت، سرخوشی، خوشنودی و خرسندی به وجود می آورند.

این بوها می توانند استرس و تا حدودی درد را کاهش داده و موجب تعادل عاطفی شوند. علاوه براین تنفس رایحه های خوشبو علاوه بر تحریک پیاز بویایی به درون ریه ها نفوذ کرده و به مولکولهای اکسیژن می چسبند و بدین وسیله به درون خون راه یافته و موجب خود بهبودی و خود درمانی اعضاء و بافت های بدن می شوند. هم چنین این مواد می توانند به وسیله ماساژهای موضعی پوستی به درون این مایع بین سلولی زیر پوست نفوذ کرده و از این راه نیز وارد جریان خون شده و به اعضای دیگر و دستگاههای لنفاوی بدن برسند و بر سامانه اثر بگذارند. از آنجا که عرقیات دارای مواد شیمیایی مختلفی می باشند دارای طبیعت گرم و سرد بوده و مصرف متعادل آنها برای مصرف کننده عوارضی نخواهد داشت. این نوشیدنی ها به دلیل طبیعی بودن با هم تداخلی ایجاد نمی کنند ولی برخی از آنها با داروهای شیمیایی تداخل اندکی نشان می دهند. به طور کلی عرقیات گیاهی نوع ضعیف شده اسانس ها می باشند.

زیرا در هنگام تهیه آنها از آب بیشتری استفاده می نمایند تا برای مصارف خانگی و دارویی رقیق تر گردند. بنابراین عرقیات در مقایسه با اسانس ها باید در حجم بیشتری مصرف شوند که البته زیاده روی در مصرف آنها می تواند برای مصرف کننده عوارض جانبی به همراه داشته باشد. از سوی دیگر به دلیل آن که در اسانس گیری از مقادیر بسیار کم آب استفاده می شود اگر آنها را به اندازه عرقیات مصرف نمایید میتوانند در صورت استعمال موضعی ایجاد تاول کرده و در صورت خورده شدن مخاط دهان را از بین برده و زخم هایی را ایجاد کنند.

عرقیات زمانی می توانند بیشترین اثر را داشته باشند که به طور کامل در آب پراکنده شده و یا به اصطلاح دو آتشه گردند. از تقطیر مجدد عرقیات معمولی فرآورده دو آتشه حاصل میشود که نوع مرغوب تری از عرق بوده و مزه و بوی تلخ تر و تندتری نسبت به عرقیات معمولی دارند. به این ترتیب اگر فرآورده حاصله را مجدد تقطیر نمایند از مقدار آب آن بسیار کاسته شده و به آن “اسانس گیری” می گویند.

اسانس ها روغن های سبکی هستند که در بالای آب جمع شده و قابل جمع آوری می باشند. خواص دارویی آنها نیز در حجم کمتر مانند عرقیات می باشد. در مورد میزان و نحوه ی مصرف عرقیات و اسانسها حتما از متخصصان این امر کمک بگیرید.

عرقیات گیاهی حاصل تقطیر اسانس گیاهان در آب هستند و البته ممکن است از هر قسمتی از گیاه، از ریشه و پوست گرفته تا گلبرگ، تهیه شوند؛ مثلا عرق زیره از دانه ی آن به دست می آید، عرق دارچین از پوست آن، عرق نعناع از برگ گیاه نعناع و گلاب هم حاصل گلبرگ است.

فواید و خواص درمانی عرقیات گیاهی بر هیچ کس پوشیده نیست، به خصوص در ایران که همگان مطابق با فرهنگ و سنت دیرینه ی ایرانی با مزایا و خواص اعجاب آور آنها آشنا هستیم.

بر اساس پژوهش های تاریخی، ایرانیان نخستین تولید کنندگان گلاب و عطر و عرقیات در جهان می باشند و این کار در سرزمین پارس انجام گرفته است. امروزه نیز مردم پرتلاش کاشان، میمند، فارس، خراسان، آذربایجان و شهرهای دیگر اقلیم همیشه سرسبز ایران پهناور، با تکیه‌ی بر تبحر و تجربیات خود در این حرفه، در صدها کارگاه سنتی و نوین، نقش عظیم را در تولید عرقیات ایفا می کنند.

عرق گیاهی فرآورده ای است که از جوشانیدن یک گیاه و یا مخلوطی از گیاهان مختلف در برابر بخار آب و سرد کردن بخارات حاصله به دست می آید.

نقش درمانی مصرف عرقیات گیاهی بر اساس فرمولهای تجویز شده، انکارناپذیر و موثر و روز افزون می باشد مشروط بر آن که عرقیات گیاهی حاصله براساس تقطیر به دست می آید.

سرم‌های خوراکی

– عرقیات، درست مثل سرم هستند؛ یعنی بلافاصله بعد از مصرف جذب خون می شوند و تأثیر خود را می گذارند.

– خوردن بیش از اندازه این عرقیات مثل زیاده روی در خوردن هر چیز دیگری بسیار مضر است. بیشترین میزان مجاز مصرف یک نوع عرق در طول شبانه روز ۲ لیوان است، آن هم در موارد استثناء. بنابراین خیال نکنید هر چه بیشتر بخورید زودتر خوب می شوید و نتیجه دلخواهتان را می گیرید.

– خوردن بعضی از عرقیات مثل عرق بیدمشک، بابونه، صدگیاه و… برای کودکان زیر ۲ سال و افرادی که به آنفلوآنزا یا آبله مرغان مبتلا هستند، ممنوع است و در مورد زنان باردار یا شیرده هم باید با احتیاط مصرف شود؛ برای همین در موقع خرید شرایط خود یا کسی را که برایش از این عرقیات میخرید، به عطار توضیح دهید.

– همزمانی در مصرف بعضی از داروهای شیمیایی با مصرف بعضی از عرقیات باعث بی اثر شدن دارو و عرق میشود؛ مثل گیاه سنبل الطیب که برای آرامش بخشی، رفع سردردهای عصبی و کم خوابی تجویز می شود، به هیچ وجه نباید همراه داروهای خواب آوری مثل دیازپام، فنوباربیتال و… استفاده شود.

– بعضی عرقیات طبیعت گرم و بعضی طبیعت سرد دارند. عرقهای گرم را مانند نعناع، سنبل الطیب، آویشن و… باید نم نم و جرعه جرعه نوشید تا تأثیر داشته باشد و عرقهای سرد مانند عرق بید، کاسنی و… را باید یکباره ( یک لیوان در روز) خورد تا مؤثر شود.

– تعداد دفعات مصرف عرقیاتی که برای درمان ریوی تجویز می شود کم است؛ در عوض طول درمان عرقیاتی که برای درمان بیماری های چربی خون، قندخون و بیماریهای کبدی و معدوی تجویز می شود ممکن است به مدت ۲ یا ۳ ماه باشد.

– عرقیات را در جای خشک و خنک نگهداری کنید تا خواص آن حفظ شود.

– ممکن است به شما توصیه کنند برای غلیظ تر شدن عرقیات آنها را بجوشانید. این کار کمک چندانی به افزایش خاصیت آنها نمی کند و حتی ممکن است بو و طعم آنها را نیز خراب کند.

انواع عرقیات:

عرقیات با طبیعت گرم :

گلاب، عرق آویشن، عرق بادرنجبویه، عرق بومادران، عرق بهارنارنج، عرق پونه، عرق چهل گیاه، عرق دارچین، عرق رازیانه، عرق زیره، عرق شوید، عرق کاکوتی، عرق گزنه، عرق نسترن، عرق نعناع و عرق هل.

عرقیات با طبیعت سرد و معتدل

عرق بید، عرق بیدمشک، عرق خارشتر، عرق شاهتره و عرق کاسنی. در این بخش به معرفی برخی از عرقیات و خواص آنها می پردازیم.

عرق آویشن: (طبیعت گرم دارد)

 آویشن گیاهی است علفی، از ریشه نعناعیان که در بیماری های تنفسی و جهاز هاضمه و معطر کردن لبنیات و دم کرده آن مصرف زیاد دارد. ثابت شده گیاه آویشن برای درمان آسم، سرفه های خشک مکرر، آمفیزم و برونشیت است. چای دم کرده آن را نیز برای درمان عفونت گوش میانی، نفخ و تهوع استفاده می کنند. عصاره و حاوی ماده ای به نام «تیمول» است که برای بیماری آسم مثمر شهر بوده است. حمام آویشن برای مبتلایان به دردهای عضلانی، مفصلی و روماتیسمی مفید شناخته شده است.

مسکن، مقوی معده، معالج بیماری‌های قارچی پوست، ضد ورم بینی و گلو می باشد. تقویت کننده قوی بینایی، ضد انگل، درمان کننده ی بی خوابی و تصفیه کننده ی خون نیز می باشد.

درمان کننده سرفه، تنگی نفس، درد مفاصل، سیاتیک، خونریزی های رحمی، کوفتگی عضلات و ضد عفونی کننده مجاری تنفسی است. ضد ریزش مو، محرک قوای رئیسه، ضد درد عادت ماهانه، اشتها آور، ضد نفخ، بالا برنده فشار خون و رقیق کننده ی آن، تسکین دهنده ی سرفه و آسم و سرما خوردگی، ضد میکرب، زکام، ضد صرع و تشنج، رفع تشویش، سمپاتیک، نقرس، ترشحات زنانگی و خلط آور است. این گیاه در سوء هاضمه، اسهال، آسم و بی اختیاری ادرار کودکان نیز کاربرد دارد. اصولا آویشن یک گیاه همه فن حریف است.

طریقه ی مصرف: 

– یک فنجان در روز می توان عرق آن را مصرف کرد.

یک فنجان در یک لیوان آب ۲ تا ۳ بار در روز بعد از غذا میل شود.

*در دوران بارداری از مصرف آن خودداری نمایید.

عرق آلاله: (طبیعت گرم و خشک دارد)

ضد اسهال، ضد استفراغ، ضد نفخ شکم و دل پیچه می باشد. و طریقه ی مصرف:

– بعد از هر غذا یک استکان میل شود.

 عرق اسطوخودوس: (طبیعت گرم دارد)

این گیاه معطر، مقوی، آرام بخش، خواب آور ملایم، از بین برنده ی نفخ و اسهال، کاهش دهنده ی سرفه، مدر، نیروبخش، رفع کننده ی انواع سردرد و سرگیجه، درمانگر برونشیت مزمن، معرق، درمانگر تنگی نفس، درد مفاصل، پایین آورنده تب، لرزش اعضای بدن، رافع فراموشی و درمانگر نقرس است.

تقویت کننده اعصاب، معالج زکام، پایین آورنده تب، ضد تشنج و صرع، درمان بیماری های عصبی، مقوی سیستم عصبی، درمان خستگی عصبی، حالات هیجانی، ضد اسپاسم، مسکن، ضدعفونی کننده، مفید برای بیماری های ریوی، برای تنظیم سیکل قاعدگی خانم ها، رفع اضطراب و افسردگی نیز می باشد.

طریقه ی مصرف:

– قبل از غذا یک فنجان در روز میل نمایید.

– یک فنجان در یک لیوان آب به صورت شربت مصرف شود.

– یک استکان از آن را با کمی قند صبح و شام میل نمایید.

عرق اکالیپتوس: (طبیعت گرم دارد.)

ضد عفونی کننده و تب بر، میکروب کش، قابض، ضد نزله می باشد.

طریقه ی مصرف: 

– قبل از هر غذا یک فنجان میل نمایید.

جهت میکروب کشی و ضدعفونی کننده هوای داخل منزل و رفع سرماخوردگی یک فنجان را در نیم لیتر آب ریخته و روزی سه مرتبه بخور دهید.

عرق اترج : (طبیعت گرم دارد)

 موثر جهت درمان اسهال و استفراغ، نفخ و دل درد و دل پیچه، تقویت قلب و معده و کبد و روده، لطافت پوست، رفع عطش و سکسکه، صفراوی، تأمین ویتامین اش به عنوان نوشیدنی، ضد درد و گرفتگی اسپاسم.

 طریقه ی مصرف:

– با نصف لیوان آب یا غلیظ تر در صورت اسهال میل شود و یا به صورت شربت صبح و شب مصرف شود.

– ۲ فنجان در روز میل نمایید.

عرق بابونه: (طبیعت گرم دارد)

مفید برای امراض پوستی، تقویت پوست، مفید برای جوش و لک صورت، رفع افسردگی، آرام بخش، و درمان عوارض گوارشی، صفرا بر، ضد درد هنگام دندان بندی کودکان، نیرو و بخش، تب های بلغمی و همچنین عفونت های دردناک را تسکین می دهد.

ضد انگل، ضد عفونی کننده، مقوی معده، هضم کننده، اشتها آور، قاعده آور، مدر، بادشکن، تقویت اعصاب و خواب آور که بهتر است گرم مصرف شود. جوشانده گیاه بابونه نیز دارای خواص فوق می باشد. برطرف کننده ی خستگی و افسردگی و ضد تشنج نیز می باشد.

ضد التهاب و اسپاسم، تقویت اعصاب و قوای جنسی، ضد تورم، مرطوب کننده و سفید کننده ی پوست، مقوی معده، با غرغره کردن بوی دهان و جوش دهان را از بین می برد. حمام با آن اثر قاطع در رفع بیماری ها دارد، مخصوصا برای محفوظ نگه داشتن زخم از آلودگی و بهبود آن خصوصا برای زخم های عمیق فیستول ها، زخم انگشتان، رفع التهاب و درمان ورم چشم و ترکها و برای خارش های پوستی واگی التهابات واریسی، شستشو با آن بسیار مؤثر است. از عصارهی بابونه جهت موی سر نیز استفاده می شود. درمان کننده سردرد و میگن تسکین دهنده دردهای عضلانی، مسمومیت های غذایی، رفع گوش درد و سنگینی گوش، برای رفع زردی، رفع کرم معده و کرم روده، درمان کنندهی کم خونی، ضد آلرژی و رفع بی خوابی نیز موثر است.

یکی از مهم ترین خواص بابونه درمان زخم معده و ورم روده است. بابونه ترشح شیر را در مادران شیرده افزایش میدهد.

طریقه ی مصرف: 

– بعد از غذا یک فنجان در یک لیوان آب میل شود.

– ۲ الی ۳ فنجان در روز میل نمایید.

در مورد خوراکی تا نصف لیوان آب مخلوط و بعد از غذا میل شود همچنین به عنوان طعم دهنده و چای نیز مصرف می شود. داروهای آلتیب، آنتی میگرن، قطره بابونه، بخور پروستاتان، شیرین وش، کارامین و کامیل ساخته شده از این گیاه هستند.

عرق بادرنجبویه: (طبیعت گرم دارد)

این عرق تقویت کننده مغز، اعصاب، حافظه و قلب، باز کننده رگ های قلب، درمان کننده ی خستگی های روحی، عصبانیت و بی حوصلگی، رفع کننده ی سردردهای عصبی و ضد استفراغ در دوران بارداری می باشد.

ضد تشنج، شفابخش، هیستری مفید برای آلزایمر، ضد قولنج، بالابرنده فشار خون، خون ساز، آرام بخش، خواب آور، ضد رماتیسم، ضد درد، برونشیت و درمانگر دل پیچه است و نیز وزوز گوش را درمان می کند. نشاط آور است و خوش عطر و طعم برای تهیه ی شربت می باشد.

رفع کننده ی افسردگی روحی و تقویت حواس ۵ گانه است و به افزایش فشار خون و درمان ناراحتی معده ناشی از اضطراب و نگرانی کمک می کند.

ضد ویروس است و در صنایع آرایشی بهداشتی به عنوان نرم کننده کاربرد دارد.

طریقه ی مصرف: 

– یک فنجان در یک لیوان آب سرد میل شود.

– ۲ فنجان در روز میل نمایید.

عرق برگ توت سیاه: (طبیعت گرم دارد)

 مفید برای قندخون، درمان مرض قند، آرام بخش و تصفیه خون کننده‌ی خون می باشد.

طریقه ی مصرف: 

– نصف استکان بعد از هر وعده غذا میل شود.

عرق بهارنارنج: (طبیعت گرم و معتدل دارد)

تقویت کننده مغز و اعصاب، نشاط آور، تقویت قلب، آرام بخش، رفع کننده ی بی خوابی های عصبی، رفع کننده ی افسردگی، تسکین دهنده ی ناراحتی‌های سینه و رفع سرفه، معطر، ضد نفخ، سکسکه و بی خوابی، رفع کننده ی تهوع و استفراغ و افزایش دهنده ی قوای جوانی می‌باشد.

مهم ترین خاصیت دارویی بهار نارنج تأثیر آن روی سیستم عصبی بدن است. بهارنارنج آرام بخش و ضدهیجانات دستگاه عصبی است.

بهارنارنج در تقویت معده و طب بسیار مؤثر است و تپش نامنظم قلب، تشویش و اضطراب را از بین می برد. برای کنترل تشنج‌ها و حمله قلبی هم بهار نارنج را توصیه می کنند. اگر مشکل کم خوابی یا بی خوابی دارید، حتما پیش از خواب، مقداری عرق بهارنارنج یا چای آن را بنوشید. برای درست کردن چای بهار نارنج، کافی است ۱۰ گرم از گل بهارنارنج را در دو لیوان آب جوش به مدت ۲۰ دقیقه بجوشانید، سپس آن را صاف کرده و همراه یک قاشق سوپ خوری عسل میل کنید. با خوردن این چای، خواب خوش و آرامی خواهید داشت.

طریقه ی مصرف:

– روزی ۲ فنجان میل نمایید.

مصرف یک لیوان از این عرق شب‌ها هنگام خواب به شما خواب راحتی خواهد داد. همراه با چای و شربت نیز مصرف می شود.

عرق رازیانه: (طبیعت گرم دارد)

معطر کننده، محرک، بادشکن، درمان بواسیر و نقرس، افزایش دهندهی شیر مادر، معالج تأخیر وقوع زمان قاعدگی، هضم کننده و درمان کننده ی کم خونی و ضعف اعصاب و ازدیاد آهن خون است و مصرف آن فقط برای زنان می باشد.

رفع سنگ کلیه و مثانه، مدر و قاعده آور، ضد اسپاسم عضلات، مقوی قلب، مقوی معده، درمان سوء هاضمه، خلط آور، ضد نفخ، ضد قولنج، رفع بلغم، رفع اوره و اسید اوریک، اشتها آور و مقوی است. رازیانه به علت داشتن هورمون زنانه رشد دخترها را جلو می اندازد.

مفید برای دردهای پهلو و تخلیه رحم است. این گیاه دارای آنيتول استرو گولی، متیل اوژنول، کامفن، دیپانتن و غیره است.

طریقه ی مصرف: 

– قبل از غذا یک فنجان در یک لیوان آب مصرف شود. 

– یک فنجان در یک لیوان آب سرد به صورت شربت میل شود.

* ( مصرف زیاد آن برای آقایان مفید نیست چون هورمون زنانه دارد)

عرق شاهتره: (طبیعت سرد دارد)

ضد خارش های پوستی، رفع کننده ی بیماری های پوستی، شفا دهندهی عفونت‌های پوستی و قارچ های جلدی و تقویت کنندهی پوست، ضد حساسیت ها، صفرا بر، تقویت کبد، نشاط آور، ضد نفخ و اشتها آور است.

معتدل، تصفیه کننده ی خون، ادرارآور، ضد یرقان، تقویت لثه، هضم کننده ی غذا، معرق و سرشار از ویتامین C همچنین رفع نارسایی های کبدی، کم کننده ی غلظت و چسبندگی خون، آرام بخش، جلوگیری از خونریزی داخلی، مسهل اخلاط ثلاثه، دافع صفرا و سودای گرم است. در بیماری جذام و برخی غدد سرطانی با منشاء اپی تلیوم) موثر است. مفید جهت زنبورزدگی و تقویت قوای بینائی، رفع دل درد و نیز در مداوای تصلب شریان ها موثر است.

از مهمترین مواد شیمیایی شناخه شده در گیاه می توان پتاسیم، سدیم و کلسیم را نام برد.

طریقه ی مصرف: 

– یک فنجان در یک لیوان آب سرد بعد از غذا میل شود. 

– روزانه نصف لیوان به صورت غليظ مصرف شود.

عرق طارونه: (طبیعت گرم دارد)

خواب آور، آرام بخش، درمان رماتیسم و درد مفاصل، تصفیه کننده ی خون، صفرابر، ضد یرقان و رافع بیماری‌های پوستی است و نیز برای تقویت اعصاب نافع است. مخلوط آن با عرق بهارنارنج خواب آور بسیار قوی است. (کسانی که فشار خون دارند با پزشک مشورت کنند)

طریقه ی مصرف:

– یک فنجان در یک لیوان آب سرد یا به صورت شربت مصرف شود.

– هنگام خواب یک یا نصف لیوان مصرف شود.

عرق کاسنی: (طبیعت سرد دارد)

این عرق گیاهی موجب سفیدی و زیبایی صورت شده و از بوی بد عرق انسان می کاهد؛ همچنین این عرق در تقویت معده انسان نیز موثر است و کلسترول خون را تنظیم می نماید. در ماه های گرم سال تحمل گرما را در بدن افزایش میدهد. این عرق هم دارای اثر ادرارآور و هم برطرف کننده ی یبوست می باشد. این عرق در درمان بیماری های کبد و همچنین پاکسازی آن از سموم تاثیر زیادی دارد.

ضد خارش، تصفیه کننده ی خون، کاهنده ی چربی، درمان کنندهی کم خونی، مسکن اعصاب، درمان کننده ی بیماری های مزمن پوستی، رفع کنندهی ورم التهابی لثه و رفع کنندهی رسوبات ادراری نیز است.

ضد حساسیت، درمان قاطع جوش و لک صورت، جلوگیری از غلظت خون، تب بر، درمان ورم مفاصل و طحال، درمان یرقان، ملین و تسکین حرارت خون نیز از خواص آن است.

طبیعت آن سرد و تر است و برطرف کننده ی تشنگی مفرط، مدر صفرا، درمانگر دیفتری و نیز مفید برای بیماری های اعصاب و وجود خون در ادرار میباشد.

ریشه کاسنی مدر بوده و به عنوان اشتها آور و صفرا آور مورد مصرف قرار می گیرد. گل کاسنی به عنوان ملین و افزاینده صفرا مورد استفاده قرار می گیرد.

طریقه ی مصرف:

– دو فنجان هر روز صبح مصرف شود.

* روزانه نصف لیوان به صورت غليظ مصرف شود.

عرق گشنیز: (طبیعت سرد دارد)

نیرو دهنده، ضد تشنج، ضد کرم و باکتری و بیماری های روده ای، ضدصرع، بادشکن، طعم دهنده، ضد اسپاسم و ضدنفخ می‌باشد.

طریقه ی مصرف:

– بعد از هر غذا یک استکان میل شود.

*تذکر: از مصرف زیاد آن خودداری شود.

عرق گل گاو زبان: (طبیعت گرم دارد)

آرام بخش، ادرارآور، دفع کننده، تصفیه کنندهی خون، رفع التهاب ورم کلیه، نشاط آور، ضد استرس، آرام کننده ی اعصاب و عرق آور است و کلیه ها را تقویت می کند.

گل گاو زبان از نظر طب قدیم ایران سرد است. سرماخوردگی را برطرف می کند و می توان برای از بین بردن سرفه از دم کرده گل گاو زبان استفاده کرد.

در درمان برونشیت موثر است و بی اختیاری دفع ادرار را درمان می کند.

تقویت قلب و اعصاب، ضد تهوع و ضدعفونی کنندهی دستگاه گوارش نیز می باشد.

نشاط آور، مقوی، نیکوکنندهی رخسار، شادابی صورت، خشونت سینه، گریپ، یرقان، در نزلههای دستگاه تنفس خفقان و تنگی نفس، معالجه ورم کلیه ( نفریت) نیز موثر است. گل گاوزبان و برگ های آن دارای لعاب فراوان است. این گیاه دارای نیترات پتاسیم، رزین هاف مالات کلسیم، منگنز، منیزیوم، اسید فسفریک و آلانتوئین می باشد. برگ های تازه گل گاوزبان دارای مقدار زیادی ویتامین C می باشد و در بعضی کشورها آن را داخل سالاد می ریزند.

گل گاوزبان نیز تصفیه کننده ی خون و آرام کننده ی اعصاب است و در درمان سرفه های شدید و درمان سرخک و مخملک مفید است.

 طریقه ی مصرف:

– همه وقت قابل استفاده است. برای افزودن خاصیت درمانی و مزه‌ی آن گاه سنبل الطیب و یا بابونه به آن می افزایند.

– قبل از خواب یک فنجان در یک لیوان آب به صورت شربت میل شود.

عرق نعنا: (طبیعت گرم دارد)

ضد نفخ، ضد اسهال، برطرف کننده ی دل پیچه، رفع سردی، رفع استفراغ، اشتهاآور، معالج بواسیر، تقویت کنندهی دستگاه گوارش، برطرف کننده ی ناراحتی های معده و رفع بوی بد دهان تنها بخشی از خواص نعنا می باشد.

نعنا از نظر طب قدیم ایران نسبتا گرم و خشک است و از نظر خواص دارویی از پونه قوی تر است.

از نعنا اسانس، روغن و تنتور تهیه می کنند که مصارف طبی مختلفی دارد. ضد تشنج و ضد سرفه است. یک فنجان چای گرم نعناع سینه را آرام می کند. مسکن، آرام بخش و قاعده آور و برطرف کننده ی دل درد است.

عرق نعنا برطرف کنندهی سکسکه، ضدعفونی کننده، رفع سوء هاضمه، رفع تپش قلب، ضد درد، ضد گرفتگی عضلانی و تب بر است و چای و روغن آن در حالات عصبی، بی خوابی، سرفه، میگرن، تهوع و دردهای شکم کاربرد دارد.

عرق نعنا آرام بخش ناراحتیهای گوارشی است. مصرف نعناع موجب تقویت معده و رفع قولنج و دردهای روده و معده میشود.

در قرون وسطی از نعناع در معالجه بیماریها، التیام زخمها و درمان گزیدگی زنبور و سگ استفاده می کردند. النعناع گیاهی باد شکن است و گاز معده و روده را از بین می برد و در تقویت معده و رفع درد شکم کاربرد دارد.

نعناع کبد را تمیز کرده، صفرا را رقیق می کند و کلسترول خون پایین می آورد. نعناع ناراحتیهای عصبی را نیز برطرف می کند.

طریقه ی مصرف: 

– نصف لیوان آب با یک استکان بعد از غذا میل شود. 

– بعد از غذا یک سوم لیوان با آب به صورت شربت میل شود.

گلاب: (طبیعت گرم و معتدل دارد)

ملین و نشاط آور، محرک هورمون ها و میل جنسی، پاک کن روشن کننده، براق کننده و محافظ پوست، تحریک کننده جریان خون، سخت کننده ی لثه، نرم کننده پوست، مقوی اعصاب و قلب، آرام بخش خوشبو کننده، تقویت کننده ی کبد، تقویت مغز و اعصاب، رفع صفرا و برطرف کننده ی عطش می باشد. در تهیه ی شیرینیجات ایرانی و پاره ای از غذاها کارایی دارد. گلاب درد چشم و حرارت آن را کم می کند.

ایرانی ها از دیرباز از عرقیات گیاهی برای درمان دردهای خود استفاده می کردند. از جمله این عرقیات، گلاب است که دارای خواص درمانی فراوان است. گل سرخ گلاب گیری دارای تانن، کوئرستیرن، اسید گالیک، اسانس معطر و یک ماده رنگی است.

گل سرخی که از آن گلاب می گیرند، مقوی قلب، معده، کبد و اعصاب بوده و برای قوه ی حافظه مفید است و در بیماریهای سل، اسهال های مزمن، گلودرد، سردرد و بیماریهای اعصاب مورد استفاده قرار می گیرد. طبیعت گلاب گرم است و بعضی از اقسام سرفه ها را درمان می کند.

گلاب ضداستفراغ بوده و در رفع خلط خونی موثر است. نوشیدن و بوییدن گلاب برای درمان سردرد ناشی از استنشاق هوای کثیف و شنیدن جار و جنجال مفید است. همچنین بوییدن گل محمدی موجب آرامش و تمدد اعصاب میشود و از استرس و فشارهای روانی می کاهد. مصرف گلاب تهیه شده از گل محمدی به بیماران قلبی نیز توصیه می شود.

طریقه ی مصرف: 

– یک چهارم لیوان با آب و شکر به صورت شربت قبل از خواب مصرف شود.

0
دیدگاه‌های نوشته

*
*